Kino lubi eksperymenty i niekonwencjonalne pomysły. W 1981 roku John Huston nakręcił najpopularniejszy film w swojej karierze – „Ucieczka do zwycięstwa”. Jest to historia kilku żołnierzy obozu jenieckiego, którzy pod wodzą kapitana Colby’ego tworzą drużynę piłkarską, by rozegrać mecz z ekipą niemiecką. Pomysł wydawał się niedorzeczny, ale sprawna realizacja, dobry scenariusz oraz obsada pełna gwiazd kina (Sylvester Stallone, Michael Caine, Max von Sydow) i piłki (Pele, Bobby Moore, Kazimierz Deyna, Osvaldo Ardiles) uczynił ten film bardzo przyjemną rozrywką, z kapitalnym finałem.

Czy muzyka też robi takie wrażenie? Jej autorem jest, często współpracujący ze Stallonem na początku jego kariery, Bill Conti, dla którego opowieści sportowe to pikuś (wystarczy wspomnieć serię „Rocky”), ale tematyka wojenna była czymś zupełnie nowym (poza „Szeregowcem Benjamin”, ale to komedia). Kompozytor postawił tutaj na wojskowe marsze, inspirując się ścieżkami do kina gatunku z lat 60. i 70., autorstwa m.in. Rona Goodwina czy Jerry'ego Goldsmitha. Może nie jest to zbyt oryginalna ścieżka, ale jak się tego słucha!

Już otwierające limitowany album z 2005 roku „Victory / Main Title” pokazuje z czym mamy do czynienia. Patetyczny temat przewodni z marszową perkusją, dynamicznym fortepianem oraz podniosłą grą skrzypiec, w którego połowie dostajemy underscore’owy fragment fortepianowy, mocne wejścia dęciaków i bajecznie grający klarnet. Drugi temat, częściowo bazujący na pierwszym, towarzyszy naszym piłkarzom podczas treningów i pojawia się już w „The Team Uniforms”. Marszowy walc, który zaczyna się może mrocznie, ale dalej nabiera lekkości dzięki cymbałkom oraz pompatycznym trąbkom. Motyw ten pojawia się jeszcze parokrotnie (m.in. w „End Credits”).

Dalej mamy dość mroczny underscore związany z ucieczką głównego bohatera, jak i organizacją przez ruch oporu ucieczki jeńców w przerwie meczu. Mroczne dźwięki skrzypiec i wiolonczeli, powolna gra dętych drewnianych oraz trąbek – to wszystko przewija się w „Match’s Getaway”. Troszkę ciekawsze jest „Paris Express” (dojazd drużyny na stadion), bazujące na temacie przewodnim z wybijającymi się dęciakami i drewnianymi dętymi.

Druga połowa płyty to muzyka, która towarzyszy nam w finałowym meczu (zaczynając od mroczno-energicznego „The Team Outing”). Dramatyczne w elegancki sposób „Krauts on the Roll” podnosi napięcie za pomocą dęciaków oraz cymbałków i nieprzyjemnych smyczków, podkreślając przewagę Niemców w pierwszej połowie rozgrywki. Podtrzymuje to „Don't Leave”, by potem ustąpić prawdziwej petardzie. „Let's Go Guys” to sympatyczny marsz, przypominający „The Team Uniforms”, tylko bardziej dynamiczny, gdzie każdy instrument rozkręca melodię, serwując potężnego kopa. I wtedy wiemy, że Alianci są na fali wznoszącej.

Reszta utworów – poza „Stark Kick”, rozpisanym na instrument dęty drewniany pięcionutowcu, który podkreśla magiczny strzał Pelego – jest wariacją tego tematu. Krążek zamykają z kolei jeszcze bonusowe, alternatywne wersje utworów: „The Team Uniforms”, „Let's Get Guys” i „Match's Revenge”.

Conti wciąż kojarzony jest głównie z „Rockym”, ale nie zmienia to faktu, że napisał kilka interesujących ścieżek. „Ucieczka do zwycięstwa” jest właśnie takim przykładem (innym choćby „Pierwszy krok w kosmos”). To atrakcyjna i bardzo przyjemna ścieżka dźwiękowa, dobrze sprawdzająca się w filmie, jak i poza nim. Więc czemu by nie posłuchać? Moja ostateczna nota to trzy i pół nutki.