Kino z wielkim biznesem oraz śliską polityką w tle złapało wiatr w żagle po realizacji serialu „House of Cards”. Kolejną próbą uszczknięcia sobie kawałka z tego tortu jest film Johna Maddena, „Miss Sloane”, będący zgrabną imitacją scenariopisarskiego stylu Aarona Sorkina. Niby kolejna obserwacja działań lobbystów w sprawie ustawy związanej z dostępem do broni, jednak uwagę najmocniej przykuwa rewelacyjna Jessica Chastain w roli tytułowej, która za tę rolę otrzymała nominację do Złotego Globu. A jak sobie radzi warstwa muzyczna?

Reżyser do tej pory korzystał z usług albo Stephena Warbecka („Zakochany Szekspir”, „Dowód”) albo Thomasa Newmana („Dług”, dwie części „Hotelu Marigold”) i po cichu liczono na pojawienie się któregoś z tej dwójki. Tym większe zakłopotanie sprawił wybór Maxa Richtera, którego nikt się raczej nie spodziewał. Tak samo, jak tego, co stworzył ten bardzo uzdolniony Niemiec.

Podobnie jak w omawianym niedawno „Morgan” maestro sięga po mieszankę elektroniczno-symfoniczną, budując mroczny klimat całości. Muzyka z jednej strony ma tworzyć suspens, z drugiej zaś próbuje pokazać sposób funkcjonowania pani Sloane. I to świetnie przedstawia „Wheels Withins Wheels” – pozornie powolny i spokojny zbiór ambientowy, który po minucie zaczyna iść w retro-elektronikę, przyspieszając niczym nasza bohaterka próbująca przewidzieć kolejne ruchy przeciwników (perkusja). Podkręca adrenalinę, w czym pomagają miejscami zgrabnie wplecione smyczki („A Question of Adrenaline”). Temat pani Sloane jeszcze powróci choćby w wariacji solo na fortepian czy wyciszonym „The Screw Turning”.

Underscore jest w sporej części oparty na elektronicznym podłożu, do którego czasem dochodzą inne instrumenty: spokojny, lecz głęboki fortepian („Night Town Journey”), pulsujący bas („The Screw Turning”) czy falujące smyczki („Questions and Answers”). Ale tak naprawdę liczą się syntezatorowo-ambientowe popisy. Jeśli potrafią podbudować rytm, brzmiąc troszkę staroświecko („Mementum”), to jest naprawdę świetnie. Czasami zdarzają się niespodzianki – jak bardzo klasyczne w formie i oparte na plumkających skrzypcach „Hotel for Two” oraz początek „Stalking” – które dodają troszkę świeżości. Ale dominują popisy á la Cliff Martinez. Pełne chłodu, wręcz falowych uderzeń („She Is Standing Right Here”), ze sporadycznymi wejściami smyczków (rozpędzone „Data Stream”, elegijne „Little Requiem” czy spokojniejsze „Only Believe”), potrafią znużyć. Te fragmenty powtarzają się dość często, próbując pokazać stan psychiczny naszej protagonistki, coraz bardziej uzależnionej od swej pracy.

Richter nie tworzy tutaj niczego nowego, ale swoje zadanie wykonuje w stopniu zadowalającym. „Miss Sloane” jest odpowiednio mroczna, buduje napięcie dość przystępnie (poza drobnymi plamami ambientu w tle), chociaż score nie zostaje na dłużej w głowie. Nie mniej doceniam klimat oraz temat przewodni, a także oddziaływanie w filmie. Za to daję naciąganą trójkę z plusem.