Watchmen – score
Kompozytor: Tyler Bates
Rok produkcji: 2009
Wytwórnia: Reprise / Warner Bros.
Czas trwania: 44:42 min.

Ocena redakcji:

Ciężki orzech do zgryzienia z tym Tylerem Batesem. Jeszcze nie tak dawno temu, reżyser Zack Snyder zaangażował go do zilustrowania swojej filmowej wersji komiksu "300", by ten popełnił jeden z najbezczelniejszych plagiatów w historii muzyki filmowej. Bates skopiował sporą część pracy Elliota Goldenthala z obrazu "Tytus Andronikus", co skończyło się zresztą oficjalnym oświadczeniem z przeprosinami ze strony wytwórni Warner Brothers. I pomimo tego faktu oraz całego dorobku kompozytora, który charakteryzuje się wszystkim, poza jakimikolwiek przesłankami o domniemanym talencie Batesa, zatrudnia się go do największych hollywoodzkich produkcji, o których inni mogą tylko pomarzyć. Albo świat zwariował, albo ten wyrobnik ma najlepszego na świecie menadżera, który tylko ostatnio załatwił Batesowi posadkę przy filmie "Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia" oraz długo wyczekiwanych "Strażnikach". Ten drugi tytuł ostatecznie przekonuje o zagadkowym uwielbieniu jakim Snyder darzy Batesa, co dla wielu będzie przykrą wiadomością. Najnowszy film twórcy "300" jest bowiem na wskroś kapitalny i każdy kto go zobaczy, będzie siedział jak na szpilkach przed każdym kolejnym projektem reżysera. A co za tym niestety idzie, przed każdym kolejnym gniotem Batesa.

bates-3556632-1590001077Wydany także w Polsce score ze "Strażników" to prawdziwy miszmasz. Tak jak "300" miało jakiś spójny styl i trzymało się jednego szlaku, tak najnowsza partytura Batesa z każdym utworem pędzi w zupełnie innym kierunku, przy czym może ze dwa z nich mają jakiś potencjał. Chciałbym w tym miejscu napisać, że kompozytor wreszcie powiedział gdzieś, choć odrobinę, coś nowego, ale nie mogę, bo każda z tych obranych ścieżek, już gdzieś była. I tak jak w gatunku muzyki filmowej, z inspiracjami czy powielaniem stylów spotykamy się na co dzień, czasem w lepszym, czasem nieco gorszym wydaniu, tak w przypadku twórczości Batesa, brakuje wywarzenia, które rozróżniłoby uzasadnioną inspirację od braku własnych pomysłów i zastępowaniu ich cudzymi. Dajmy tu może jakiś przykład: nie tak dawno temu zachwycaliśmy się "Zwykłą procedurą operacyjną" Danny’ego Elfmana, która żywo wzorowała się na muzyce znanej z filmów dokumentalnych ilustrowanych przez Philipa Glassa. Nie dało się ukryć powielania rozwiązań i podobnych brzmień, a jednak Elfman poza Glassem zawarł w swoim scorze też siebie, co zaowocowało jednym z najlepszych soundtracków zeszłego roku. A taki Bates pisząc temat jednego z bohaterów "Strażników" (utwór "Edward Blake: The Comedian"), po prostu kopiuje styl Vangelisa i jego nuty z "Łowcy Androidów". Nie dodaje nic od siebie, bo co ma dodać, nic nie mając? A szkoda, bo utalentowany kompozytor na jego miejscu, widząc całkiem słusznie, że muzyka elektroniczna, lawirująca między sentymentalnymi, lirycznymi brzmieniami a futurystycznymi dźwiękami syntezatorów, do "Strażników" faktycznie pasuje. I taki artysta poszedłby tą ścieżką, jednocześnie jednak pamiętając o zasadach jakimi kierował się chociażby Elfman. Słuchając podczas seansu "Strażników" vangelisowskiego score’u, czułem te same dreszcze, co podziwiając panoramy Los Angeles przyszłości według wizji Ridley’a Scotta w "Łowcy Androidów", ale gdy tylko przypomniałem sobie, że to nie Vangelisa słyszę, cały efekt znikł i pozostał tylko niesmak kolejnego plagiatu. I właśnie to pogrąża Batesa i jego muzykę. Nie wspominając już o tym, że wpływy greckiego mistrza elektroniki ograniczają się do jednego, może dwóch utworów – reszta to po kolei kopie Zimmera, Goldsmitha, Kamena, gitarowego obdzierania kota ze skóry z "300", które z kolei kojarzy się z Beltramim i wielu, wielu innych.

Dominująca na płycie jest muzyka akcji, która wyraźnie chce być wielka, epicka i w ogóle wspaniała. Udało się tylko to, że właśnie przygniata resztę płyty, co jest kolejnym gwoździem do trumny. Tym bardziej, że dla Batesa epickość muzyki to przede wszystkim hałas, co można osiągnąć tylko poprzez nieudolny patos, nadmiar elektroniki i jeszcze kilka tanich chwytów rodem z pierwszych prac wychowanków Media Ventures – wsłuchajcie się tylko w "Silk Spectre". Ewentualnie masakruje zdrowie słuchacza elektrycznymi gitarami, na których ktoś gra chyba lewą stopą. W najgorszym z najgorszych "Prison Fight" przez ponad półtorej minuty czujemy się jak na retrospekcji z "300". I jest to niemiłe wspomnienie. Bates nie potrafi się cieszyć potencjałem orkiestry, z którą pracuje. W projekt zaangażowano 87 muzyków The Hollywood Studio Symphony Orchestra oraz niemały chór, a i tak przez większość płyty słyszy się przede wszystkim nienajlepszej jakości elektronikę. "Tonight the Comedian Died" mogłoby równie dobrze pochodzić z underscore’owych fragmentów "Skazanego na śmierć" Ramina Djawadiego. Szlag, to dopiero kuriozum, jeden bubel-majster wzoruje się na drugim. O bełkocie takich utworów jak "Only Two Names Remain" nawet nie chcę wspominać. Jako tako z muzyki akcji podobać się może jedynie otwierający album "Rescue Mission", który oczywiście też nie grzeszy oryginalnością – szczególnie żywe skojarzenia przywodzi z ilustracjami… gier komputerowych. Ale lepsze to niż nic.

Momentami, spośród brzmieniowego natłoku jadących nieustannie na tych samych nutach, elektronicznych sampli i niepotrzebnie podrasowanych chórów, wyłaniają się na światło dzienne utwory proste, czasem nawet pozbawione syntezatorowego piętna i okraszone fragmentami melodii. Są to jednak światełka ginące w tunelu fatalnych, muzycznych wyborów. Coś tam ciekawego dotrze do naszych uszu w "American Dream", jakieś skrzypce dojdą do głosu w "Don't Get Too Misty Eyed" czy momentami spodoba się "All That Is Good". Ale te krople w morzu potrzeb nie są wstanie wybronić całej płyty, która w przyszłorocznych plebiscytach znajdzie się zapewne na szczycie propozycji w kategorii "najgorszy soundtrack" czy "największe rozczarowanie". Choć może w przypadku Tylera Batesa o rozczarowaniu mowy być nie może, bo ten termin zarezerwowany jest dla prac, po których spodziewaliśmy się czegoś lepszego. Tymczasem miłośnicy muzyki filmowej nigdy nie zakładają, że Bates napisze coś dobrego, a ci którzy ewentualnie wierzą w jego umiejętności, takimi kasztanami jak "300" czy "Strażnicy", są zachwyceni. I chyba to mnie najbardziej martwi.

Autor recenzji: Jakub Kośla
  • 1. Rescue Mission
  • 2. Don't Get Too Misty Eyed
  • 3. Tonight The Comedian Died
  • 4. Silk Spectre
  • 5. We'll Live Longer
  • 6. You Quit!
  • 7. Only Two Names Remain
  • 8. The American Dream
  • 9. Edward Blake - The Comedian
  • 10. The Last Laugh
  • 11. Prison Fight
  • 12. Just Look Around You
  • 13. Dan's Apocalyptic Dream
  • 14. Who Murdered Hollis Mason?
  • 15. What About Janie Slater?
  • 16. I'll Tell You About Rorschach
  • 17. Countdown
  • 18. It Was Me
  • 19. All That Is Good
  • 20. Requiem (fragment "Requiem" Mozarta)
  • 21. I Love You
1
Sending
Ocena czytelników:
0 (0 głosów)

1 komentarz

  1. hr.dooku

    Arcydzieło porównując do jego scoru ze Strażników Galaktyki.

    Odpowiedz

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

People Meet and Sweet Music Fills the Heart

People Meet and Sweet Music Fills the Heart

Ludzie spotykają się i miła muzyka rodzi się w sercach Krzysztof Komeda – kompozytor, o którym niby wiemy dużo, ale tak naprawdę nie wiemy nic. Najbardziej znane są jego dzieła jazzowe oraz kooperacja z Romanem Polańskim, jednak to tylko wycinek większej całości. O...

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...