Ten mało znany dramat z 1983 roku to bardzo interesująca historia rodziny, która musi zmierzyć się z nuklearną zagładą. Całość pokazano jako kameralny dramat obyczajowy, praktycznie bez elementów SF. Tak powstało bardzo poruszające kino, choć już trochę zapomniane. Poza świetnym aktorstwem, prosto przedstawioną fabułą oraz pewną reżyserią mocno wybija się tu też muzyka.

Została ona wydana przez Film Score Monthy dopiero w 2011 roku, zaś jej autorem był opromieniony sukcesem drugiej części „Star Treka” James Horner. Kompozytor ten poszedł tropem atmosfery filmu i napisał ilustrację mocno stonowaną, wręcz kameralną, która na ekranie pojawia się bardzo rzadko. Zapowiedź tego tonu pojawia się już w „Main Title”, gdzie monotonnie grające smyczki towarzyszą bijącym dzwonom oraz rogowi. Wszystkie tematy są dość krótkie, ale tak zmontowane, by trwały powyżej dwóch minut. Następna, trzyczęściowa kompozycja również pewnie wybija się. „Bike Talk: Dad & Brad” to flet i dzwonki perkusyjne, zaś w „Bike Ride: Dad & Brad” dołączają do nich smyczki i cymbałki, by w finale doszła jeszcze trąbka. Ten temat (Brada) pojawi się jeszcze parę razy (m.in. w lirycznym „The Picnic”, z harfą i skrzypcami w tle) i jest jedynym pogodnym utworem z całej płyty. Luźną atmosferę podtrzymuje też „Liz Played Pied Piper” zaczynający się krótką kompozycją, odgrywaną na szkolnym przedstawieniu ‘ciepłym’ fortepianem. Dalej przeradza się ona w szybszą, nerwową nutę („Pied Piper Play”), potem dołącza doń flet („Pied Piper Flute”) i na końcu znów fortepian gra solo. Rozwinięciem tego tematu jest króciutkie „Pied Piper Courtain”, tym razem grane na rogu.

Po tych krótkich, jak na Hornera, utworach, pojawia się bardziej rozbudowana kompozycja. „Carol Consoles Liz” rozpisana jest na róg (temat Brada), piękny flet oraz cymbałki kontrastujące z ponurymi smyczkami. Przedłużeniem tegoż jest „Carol Says Goodbye to Neighbor” ze smutnym rogiem, podkreślającym pożegnanie z sąsiadami, zaś motyw Brada odgrywa tym razem klarnet. Nieco krótsze jest „Mother and Daughter Talk” z pięknie melancholijnymi skrzypkami, pianinem i fletem współgrającym z wiolonczelą, do jakich pod koniec dołącza jeszcze chór. Intymnie wypada natomiast „Carol Bathes Scottie”, gdzie do spokojnie grający klarnet uzupełnia swoista kołysanka na fortepian.

Prawdziwy niepokój pojawia się w „Brad and Henry Call CQ”, gdzie do melodii na wiolonczelę, bas i klarnet ‘wkrada się’ flet i dzwon, które budują atmosferę przerażenia, by potem mocno poruszyć w „Brad and Hiroshi Ride Double” z przeszywającą żeńską wokalizą. „Carol and Priest Graveside” to z kolei smutny nastrój fletu i smyczków, którego nie są w stanie załagodzić ani flet, ani dochodzące w ostatniej minucie dzwony, chórek i róg grające elegię dla zmarłej córki. Sam finał jest natomiast dość ciepły – „Hiroshi Hands Teddy to Carol” składa się na ujmującą melodię, rozpisaną na wiolonczelę, skrzypce, harfę oraz żeński wokal, jaki dodaje całości świadomej nuty smutku. Zaś wieńczące całość „End Credits” to powtórka tematu Brada (flet w akompaniamencie fortepianu) i „Main Title”.

Horner zaskakuje i pokazuje, że subtelność i delikatność też są jego mocnymi stronami. Album zaś został bardzo dobrze zmontowany w idealne pół godziny muzyki i zawiera całość ilustracji pojawiającej się na ekranie. W filmie muzyka oddziałuje na widza i po seansie trudno ją wyprzeć z pamięci. Poza nim też jest interesująca. Pomagają także bonusowe fragmenty Mozarta („Liz Enjoys Mozart” to Kwartet fortepianowy G-minor z pięknymi smyczkami, a „Fania Plays Mozart” zawiera Sonatę fortepianową nr. 12), które rozładowują napięcie, wprowadzając odrobinę lekkości i optymizmu. Generalnie „Testament” to bardzo udana praca, z którą, podobnie jak z filmem, zapoznać się trzeba absolutnie. Piękna robota.

P.S. Istnieje także francuska edycja z 18 utworami, będąca częścią kolekcji Hornera z 2004 r.