Sting, The
Kompozytor: Marvin Hamlisch, Scott Joplin
Rok produkcji: 1974 / 1998 / 2002
Wytwórnia: Geffen / MCA Records
Czas trwania: 36:53 min.

Ocena redakcji:

 

oscar1-8927346-1590000938Komedia nie jest gatunkiem zbyt docenianym przez gremia najważniejszych nagród filmowych. Aczkolwiek zdarzają się wyjątki, jak „Żądło” – lekka i niesamowicie odprężająca komedia kryminalna George'a Roya Hilla, nagrodzona 7 Oscarami (w tym za najlepszy film, reżyserię, scenariusz oraz muzykę), z kapitalnymi kreacjami Roberta Redforda i Paula Newmana. Zemsta na grubej rybie za pomocą kantu pojawiała się potem w kinie wielokrotnie (chociażby w bezpośrednim sequelu – co ciekawe, także nominowanym do tej nagrody za muzykę), ale ten tytuł wciąż pozostaje niedoścignionym wzorem gatunku, stanowiąc inspirację dla kolejnych filmowców.

 

hamlisch-6307343-1590001526Zaskakuje tutaj obecność dwóch nazwisk na okładce albumu. Tak naprawdę kompozycje, które słyszymy w filmie napisał XIX-wieczny kompozytor Scott Joplin – pianista, który spopularyzował styl muzyczny zwany ragtime. Muzyk ten odszedł w 1910 roku, więc oczywiście nie mógł napisać tej partytury. Wszystkie utwory jego autorstwa, zaadaptował i zaaranżował, zmarły dwa lata temu, Marvin Hamlisch, który tym samym widnieje jako współautor ścieżki. To, co zrobił Amerykanin imponuje, bo muzyka ta nadal jest żywotna, lekka i bezsprzecznie kojarzy się z filmem, a i poza nim słucha się znakomicie.

 

Motywem przewodnim i jednocześnie wizytówką tej partytury jest kultowy „The Entertainer” z bardzo chwytliwym fortepianem zmieniającym tempo. Utwór ten pojawia się jeszcze trzykrotnie: z orkiestrą (choć to trochę mocne nadużycie, lepsze byłoby określenie zespół z trąbkami, fletami i perkusją), na fortepian solo oraz w rytmicznym „Rag Time Dance” kończącym płytę i film. Fortepian jest tu bodaj najważniejszym instrumentem – bez niego ta muzyka nie miałaby tej siły. Gdy trzeba jest refleksyjny i stonowany jak w „Solace” (też w wersji ‘orkiestrowej’ – skrzypce, klarnet oraz solo), innym razem pojawia się w powolnej aranżacji („Luther” ze świetnymi dęciakami, nadającymi iście grobowy klimat), a kiedy indziej jest skoczny i bardzo chwytliwy („Pine Apple Rag / Gladious Rag”).

 

Cała ścieżka dźwiękowa pachnie latami 30. oraz posiada niezwykłą, jazzową atmosferę, jaka również zmienia się w zależności od wydarzeń. Mamy więc dynamiczne i zwiewne „Easy Winners” na flety i dęciaki, „The Glove” z szybkimi smyczkami, lekko rubaszne „Hooker's Hooker” ze świetnymi saksofonami, czy też refleksyjne „Little Girl”. Do całości zdaje się nie pasować jedynie karuzelowe „Merry-Go-Round Music” oparte o melodie znane z wesołych miasteczek – jednak to jedyny zgrzyt tej płyty.

 

„Żądło” to jedna z najbardziej rozpoznawalnych prac Hamlischa i jednocześnie doskonały przykład adaptacji istniejącej muzyki. To lekka, przyjemna, perfekcyjnie zgrana z obrazem i praktycznie nie posiadająca poważniejszych wad (może poza utworem nr 11) ścieżka dźwiękowa. Nic więc dziwnego, że nadal cieszy się ogromną popularnością i przez lata była wielokrotnie wznawiana w praktycznie nie zmienionej, pełnej prezentacji. Wydaje mi się, że nie trzeba chyba więcej niczego dodawać. To „Żądło” ma moc.

 

sting_au-6805024-1590001527 sting_ger-8529093-1590001527 sting_jap-6341930-1590001528 sting_single-7647198-1590001528

Autor recenzji: Radosław Ostrowski
  • 1. Solace (Orchestra Version)
  • 2. The Entertainer (Orchestra Version)
  • 3. Easy Winners
  • 4. Hooker’s Hooker
  • 5. Luther
  • 6. Pinneapple Rag / Gladiolus Rag
  • 7. The Entertainer (Piano Version)
  • 8. The Glove
  • 9. Little Girl (violin solo) – feat. Bobby Bruce
  • 10. Pineapple Rag
  • 11. Merry Go Round Music: Listen to the Mockingbird / Darling Nellie Gray / Turkey in the Straw)
  • 12. Solace (Piano Version)
  • 13. The Entertainer / Rag Time Dance
5
Sending
Ocena czytelników:
5 (2 głosów)

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

„Anna” i wampir

„Anna” i wampir

„Wampir z Zagłębia” – to jedna z najgłośniejszych spraw kryminalnych PRL-u lat 70. Niby schwytano sprawcę i skazano go na śmierć, ale po wielu latach pojawiły się wątpliwości, co pokazały publikowane później reportaże czy nakręcony w 2016 roku film „Jestem mordercą”....

Bullitt

Bullitt

There are bad cops and there are good cops – and then there’s Bullitt Ten tagline mówi chyba wszystko o klasyce kina policyjnego przełomu lat 60. i 70. Film Petera Yatesa opowiada o poruczniku policji z San Francisco (legendarny Steve McQueen), który ma zadanie...

Halston

Halston

Roy Halston – zapomniany, choć jeden z ważniejszych projektantów mody lat 70. i 80. Człowiek niemal cały czas lawirujący między sztuką a komercją, został przypomniany w 2021 roku dzięki miniserialowi Netflixa od Ryana Murphy’ego. Choć doceniono magnetyzującą rolę...