Ransom
Kompozytor: James Horner, Billy Corgan
Rok produkcji: 1996 / 1997
Wytwórnia: Hollywood Records / Edel
Czas trwania: 72:24 min.

Ocena redakcji:

 

Trzeba przyznać, iż „Okup”, z którego pochodzi opisywany soundtrack, jest filmem wyjątkowym w swoim gatunku. Oprócz tego, że ogląda się go wręcz rewelacyjnie, posiada wartką akcję i aktorstwo z najwyższej półki oraz świetne zdjęcia (nieżyjącego już) polskiego operatora, Piotra Sobocińskiego, to jeszcze potrafi naprawdę zaskoczyć i zmienić tok myślenia widza. W danej klasie jest to film wręcz bezbłędny, w którym trudno doszukać się naprawdę słabych punktów. No, prawie… Gdy bowiem zabierałem się za album, to liczyłem na podobne wrażenia lub chociaż muzykę, która trzyma poziom. Przeliczyłem się…

 

horner-6924533-1590000933Ale zacznijmy od tego, iż pierwotnie ilustrację napisał Howard Shore. Coś jednak nie wyszło i jego praca została odrzucona niemal w ostatniej chwili. Nie wiadomo dokładnie co się stało – jedne plotki mówią o tym, że to gwieździe filmu, Melowi Gibsonowi nie spodobała się robota Shore’a; inne, że muzyka zwyczajnie nie pasowała do filmu, a jeszcze inne sugerują, że reżyser, Ron Howard wolał zwyczajnie wrócić do swego nadwornego kompozytora, gdy ten stał się dostępny. Tak czy siak, wyszło jak wyszło i dziś Shore może zadowolić się jedynie dwoma krążącymi po necie bootlegami, zawierającymi właściwie cały materiał, a więc ponad godzinę ilustracji. I choć praca ta niespecjalnie porywa, to trzeba przyznać, że posiada charakter, sporo ciekawych rozwiązań i gęstą, posępną atmosferę (acz żywszą i ciekawszą od „Siedem” czy „Gry”). Czyżby więc siekierkę zamieniono na kijek?

 

Oficjalna płyta dzieli się na dwie części – kompozycje Jamesa Hornera, który przejął pałeczkę maestro, i którego przedstawiać raczej nie trzeba („Kokon”, „Willow”, „Apollo 13”, to słynne owoce jego wcześniejszej współpracy z Howardem) oraz utwory Billy’ego Corgana, ex członka grupy Smashing Pumkins, której nigdy specjalnie nie lubiłem. I w takiej też kolejności je opiszę.

 

billy-corgan-profile-5656111-1590001279Począwszy od utworu nr 1 aż do 8 przygrywa nam właśnie Horner. Mówię ‘przygrywa’, ponieważ nie jest to Horner w dobrej formie, nie jest to nawet Horner w średniej formie, tylko w nadzwyczaj słabej. Od razu powiem, że jako taką uwagę przyciągają jedynie utwory „A Two Million Dollar Bounty” z samotną trąbką pod koniec, wielce emocjonalne, narastające „A Fatal Mistake” oraz finał w postaci „The Payoff / End Credits”, który – jak zawsze u tego kompozytora – cechuje wysoki poziom wykonania i zgrabne połączenie najważniejszych motywów. W tychże ścieżkach tkwią jeszcze w miarę emocje i przywodzą one trochę na myśl poszczególne części filmu, jednakże daleko im do rewelacji. Wszystkie są zresztą idealnym przykładem hornerowskiego autoplagiatu – dosłownie każdy dźwięk, motyw czy rozwiązania się w nich pojawiające, wykorzystują, często w niezmienionej formie, gros z jego dokonań sprzed 1996 roku. Bynajmniej nie jest to jednak największy problem tej partytury, która nawet jeśli jakoś dawała sobie radę w filmie (a przynajmniej nie wadziła), to już poza nim stanowi zupełną klęskę. Czas wypełnia się więc nudą, nijakością i lekką irytacją, co sprawia, że niemal większość zamieszczonych na albumie ścieżek trudno zmęczyć do końca…

 

Szczerze mówiąc drugą część płyty powinienem litościwie pominąć milczeniem, ale jak recenzja to recenzja. Otóż numery 9-14 są nastawione tylko i wyłącznie do fanów wspomnianego wcześniej zespołu i/lub takiej muzyki z rodzaju: „im głośniej i dziwniej, tym lepiej”. Ja się do nich nie zaliczam, toteż nie mogłem tego nijak słuchać – tym bardziej, że w niektórych momentach nie da się nawet rozróżnić słów jakie ktoś tam, gdzieś tam śpie… przepraszam, ryczy („Worms Part 2”), a które giną w gąszczu najzwyklejszego hałasu. Gwoździem do tej (i tak wystarczająco solidnej) trumny jest fakt, iż ścieżki te nie są mocno związane z filmem. Może ze dwa fragmenty tychże pojawiają się w nim na moment, na bardzo dalekim, związanym z porywaczami tle i na tym koniec. Jakby nie patrzeć jest to więc wyjątkowo kiepski dodatek, któremu niewiele pomaga nawet przemyślany montaż krążka – dodajmy, iż przydługiego.

 

ransom_rej-2601567-1590001279Cóż mogę napisać na koniec? Być może, a nawet i na pewno znajdą się jacyś fani, którym „Ransom” przypadnie do gustu. Dla mnie jednak ta płyta to kompletna porażka, bez żadnych pozytywów (wyróżnione w tekście i na wrażeniometrze pozycje są niczym przeterminowane cukierki). I tym razem nie przekonują mnie nawet argumenty o roszadzie na kompozytorskim stołku i związanymi z tym faktem, żałośnie krótkimi terminami (w końcu nie takie już cuda mieliśmy – z samego Hornera wystarczy wspomnieć choćby i „Troję”, która też nie była niczym specjalnym, zwłaszcza w porównaniu z kompozycją Yareda, ale przynajmniej miała charakter). Moja rada jest więc krótka: omijać tę pozycję szerokim łukiem.

 

P.S. Tekst ten jest poprawioną wersją recenzji napisanej dla portalu film.org.pl.

Autor recenzji: Jacek Lubiński
  • 1. The Kidnapping
  • 2. Delivering the Ransom
  • 3. The Quarry
  • 4. A Two Million Dollar Bounty
  • 5. Parallel Stories
  • 6. A Fatal Mistake
  • 7. A Dark Reunion
  • 8. The Payoff / End Credits
  • 9. Rats – Billy Corgan
  • 10. Worms – Billy Corgan
  • 11. Spiders – Billy Corgan
  • 12. Lizards – Billy Corgan
  • 13. Worms Part 2 – Billy Corgan
  • 14. Squirrels with Tails – Billy Corgan
1
Sending
Ocena czytelników:
0 (0 głosów)

2 komentarze

  1. Tomasz Goska

    1??!! Pliss… Tą oceną zawstydzasz Batesów i innych kaszaniarzy z krwii i kości! Może Horner nie czaruje nas pięknymi tematami, a płyta nie wciąga tak mocno, ale w klimat filmu ten score wbija się całkiem dobrze.

    Odpowiedz
  2. Mefisto

    Klimat to już w Wolfen wolę – sorry 😛

    Odpowiedz

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...

Home Before Dark: Season 1

Home Before Dark: Season 1

Powoli Apple TV+ zaczyna dorównywać innym platformom streamingowym, choć nie realizuje aż tylu tytułów co Netflix czy Prime Video. Na pewno jednym z wartych uwagi jest „Home Before Dark” – kryminalna historia dziennikarskiego śledztwa Hildy Lisko, która z rodziną...