Noah
Kompozytor: Clint Mansell
Rok produkcji: 2014
Wytwórnia: Nonesuch Records
Czas trwania: 78:18 min.

Ocena redakcji:

 

Darren Aronofsky od wielu lat marzył o przeniesieniu na ekran historii Noego. Jego dzieło nie wydaje się jednak bardzo starannie przemyślane. Dobre pomysły mieszają się z fatalnymi, intelektualna brawura z infantylną niefrasobliwością. Film budzi więc mieszane uczucia, ale dwóch atutów odmówić mu nie sposób – kreacji Russella Crowe’a i muzyki Clinta Mansella.

 

Obydwa przykuwają uwagę i wbijają w fotel. Przede wszystkim jednak robią wrażenie konsekwencją i starannością wykonania, które nie wykluczają efektowności i śmiałości wizji. Wprowadzają w artystyczną chaotyczność Aronofsky’ego myśl i porządek, a przy tym nie przytłaczają obrazu, nie obnażają bezlitośnie jego wad.

 

mansell-3079676-1590001052Clint Mansell ponownie zaprosił do współpracy smyczkowych mistrzów z Kronos Quartet i poszedł podobną, jak w poprzednich ich wspólnych dziełach, drogą. W pierwszej chwili uderza w „Noem” dzika agresywność. Chropowate dźwięki, krótkie, zdecydowane motywy, energiczne, wręcz bolesne frazy smyczków kreują obraz pełen okrucieństwa i posępnej, pierwotnej siły.

 

Oczywiście koresponduje to z wizją świata, który był tak przesiąknięty złem, że należało go doszczętnie zniszczyć. Stąd znaczna część ścieżki dźwiękowej jest ciężka, niezbyt przyjemna w odsłuchu. Brakuje jej nawet owej mrocznej chwytliwości, która uczyniła „Requiem dla snu” dziełem kultowym. Mansell nie boi się przytłoczyć ani drapieżnymi smyczkami, ani rozdzierającymi frazami dęciaków, ani depresyjnymi w swej miarowości uderzeniami perkusji.

 

Na szczęście pojawiają się momenty, które wpuszczają w ten ponury obraz nieco światła. Najmocniej w pamięć zapada olśniewający rozmachem finał „Make Thee an Ark”. Tradycyjna epickość miesza się tu ze słodką delikatnością. Sam utwór jest niewątpliwie najlepszy na płycie, a w połączeniu z obrazem dosłownie zwala z nóg.

 

Naturalnie ciemne chmury rozwiewa też końcówka płyty, gdzie Kronos Quartet udowadnia, że potrafi grać także bardzo subtelnie, w sposób zupełnie przyjemny dla ucha. Należy zresztą pochwalić Mansella, że punkt ciężkości orkiestracji przesunął wyraźnie na smyczki. Unikanie hałaśliwych dęciaków, jak zresztą i innych schematów charakterystycznych dla ilustrowania epickiego kina, czynią „Noego” dziełem bardzo nietypowym. Być może jest to najoryginalniejsza muzyka do hollywoodzkiej superprodukcji od czasów „Władcy Pierścieni”.

 

Oczywiście oryginalność nie oznacza, że słuchanie jej nie wymaga cierpliwości. Producenci zaserwowali kolosa, który trwa niemal 80 minut. Z jednej strony pozwala to na staranne zapoznanie się z intrygującą, kompleksową wizją Mansella, z drugiej jednak rozprasza uwagę. Zwłaszcza, że materiał siłą jest średnio sympatyczny, raczej monotonny i w tak dużej dawce po prostu męczy. Kilka utworów można było sobie śmiało podarować, kilka trochę skrócić.

 

Nie należy się przy tym formy przestraszyć i nie dać Mansellowi szansy. Kompozytor udowadnia, że wciąż należy do najciekawszych i najbardziej pomysłowych twórców muzyki filmowej. Przesłuchanie płyty może być momentami problematyczne, co nie umniejsza klasy tej kompozycji. Najważniejsze zresztą, że działa ona fenomenalnie w filmie. Szkoda, że „Noe” jest tak bardzo nieoscarowy. W przeciwnym razie Mansell miałby nominację w kieszeni.

Autor recenzji: Jan Bliźniak
  • 1. In the Beginning, There Was Nothing
  • 2. The World Was Filled with Violence
  • 3. The End of All Flesh Is Before Me
  • 4. Sweet Savour
  • 5. The Fallen Ones
  • 6. For Seasons, and For Days, and Years
  • 7. Make Thee an Ark
  • 8. Every Creeping Thing That Creeps
  • 9. I Will Destroy Them
  • 10. Flesh of My Flesh
  • 11. The Wickedness of Man
  • 12. In Sorrow Thou Shalt Bring Forth Children
  • 13. Your Eyes Shall Be Opened, and Ye Shall Be as Gods
  • 14. The Flood Waters Were Upon The World
  • 15. By Man Shall His Blood Be Shed
  • 16. The Judgement of Man
  • 17. The Spirit of the Creator Moved Upon the Face of the Waters
  • 18. Forty Days and Nights
  • 19. What Is This That Thou Hast Done?
  • 20. The Fear and The Dread of You
  • 21. And He Remembered Noah
  • 22. Day and Night Shall Not Cease
  • 23. Mercy Is – Patti Smith
4
Sending
Ocena czytelników:
0 (0 głosów)

5 komentarzy

  1. Słowik

    „The Judgement of Man” tylko 3 punkciki? – Toż to miażdży :] Recka bardzo fajna!

    Odpowiedz
  2. jimmyminit@gmail.com

    Bardzo dobry soundtrack.Muzyka rewelacyjnie działa z obrazem.Piosenka Patti Smith-rewelacja

    Odpowiedz
  3. rex

    kilka odsłuchów i ocena 4 naprawdę świetna muzyka

    Odpowiedz
  4. hr.dooku

    Sweet Savour 2 gwiazki? Chyba was coś …..

    Odpowiedz
  5. Mefisto

    Znakomita muzyka – ciary, ciary i jeszcze raz ciary. Album ciutkę przydługi, styl Mansella wiadomo – jednostajny, ale to i tak najciekawsza i najlepsza jego praca od lat. A recka spoko, choć wrażeniometr faktycznie ma „problemy” 🙂

    Odpowiedz

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...

Home Before Dark: Season 1

Home Before Dark: Season 1

Powoli Apple TV+ zaczyna dorównywać innym platformom streamingowym, choć nie realizuje aż tylu tytułów co Netflix czy Prime Video. Na pewno jednym z wartych uwagi jest „Home Before Dark” – kryminalna historia dziennikarskiego śledztwa Hildy Lisko, która z rodziną...