Game of Thrones
Kompozytor: Ramin Djawadi
Rok produkcji: 2011
Wytwórnia: Varese Sarabande / Colosseum
Czas trwania: 66:00 min.

Ocena redakcji:

 

Wielkie poruszenie nastało wśród fanów twórczości amerykańskiego mistrza pióra, George’a Martina, kiedy pojawiły się pierwsze informacje odnośnie adaptacji jego słynnej sagi – „Pieśni Lodu i Ognia”. Oczekiwania sięgnęły zenitu, gdy okazało się, iż za adaptację pierwszego tomu, „Gra o Tron”, weźmie się amerykańskie mocarstwo HBO, nie od dziś wyznaczająca nowe standardy telewizyjne. Szykował się więc kolejny serial, jakiego glob nie widział, a którego koszty produkcji mogą wywoływać jeno zawiść wśród rodzimych artystów. Z czasem światło dzienne ujrzała trupa aktorów, oraz reszta świty – za muzykę odpowiadać miał angielski bard, Stephen Warbeck. Wiadomość ta została spokojnie przyjęta przez fanów serii, jak i muzyki filmowej. Choć jego Złoty Rycerz za „Zakochanego Szekspira” do dzisiaj u wielu budzi kontrowersje, to Warbecka postrzega się generalnie za solidnego twórcę.

 

Stoicki spokój został jednak zburzony na kilka miesięcy przed premierą pierwszego odcinka, kiedy to Ramin Djawadi niespodziewanie zastąpił Anglika. Trudno powiedzieć, co tak naprawdę zaważyło na decyzji producentów. Jedni mówią o szeroko zakrojonym spisku wśród dworzan, inni o wpływach wielkiego księcia Zimmera, a jeszcze inni zwyczajnie bredzą od rzeczy. Jedno jest pewne – takim posunięciem twórcy wywołali sporą burzę w królestwie miłośników muzyki filmowej i przypuszczalnie także niewielki spadek w soundtrackowym popycie, gdyż większość osób od razu spisało ścieżkę dźwiękową na straty. I zawżdy powiadam Wam, iż Djawadi spełnił niestety oczekiwane w nim nadzieję.

 

djawadi-2525162-1590001151„Gra o Tron” to już – po „Iron Manie” i „Starciu Tytanów” – trzeci tak wielki projekt, w który zaangażowany jest ten niemiecki kompozytor o irańskich korzeniach. I podobnie, jak w dwóch poprzednich przypadkach i tym razem nie wykorzystuje on potencjału na napisanie ciekawej muzyki. Jego ilustracja nawet nie jest poprawna – jest po prostu zła. Aby jednak totalnie nie wieszać na nim psów, trzeba przyznać, że czasami trafiają się jaśniejsze momenty. Zaliczyć do nich należy bez wątpienia główny motyw przewodni, który rozbrzmiewa w czołówce serialu („Main Titles”). Co prawda temat ten jest prosty, jak batuta i można mu zarzucić pewną toporność, jak i wyśmiać pseudo-średniowieczne brzmienie, dyć jest wyrazisty i łatwo wpada w ucho. Tym samym spełnia swe podstawowe zadanie. Szkoda tylko, że w trakcie samego serialu, jak i na płycie tak rzadko można go usłyszeć. Z pewnością częstsze jego użycie i ciekawsze aranżacje poprawiłyby jakościowo cały soundtrack. A tak otrzymujemy jedynie fragmentaryczną i niezbyt udaną aranżację w „Jon’s Honor”, wręcz niezmienioną wersję w utworze tytułowym, oraz ciekawą wariację z orientalnym wokalem w wieńczącym płytę „Finale”. Azaliż dość słabo, jak na motyw przewodni.

 

Za przebłyski uznać li można bez wątpienia delikatny i przyjemny dla ucha „Thing I Do For Love”, jakoż i smutny motyw z „Goodbye Brother” i „Kill Them All”, oraz lekko suspensowy „Pointy End”. To jednak zdecydowanie za mało, jak na ponad godzinną płytę, z niemal trzydziestoma utworami. Pozostałe 22 ścieżki, to już niestety nieciekawy underscore, przerywany czasem dynamiczniejszymi nutami, które są niczym innym, jak zwykłym waleniem po garach, połączonym z oskubywaniem kurczaków na żywca.

 

Jakkolwiek mnóstwo jest partytur ciężkich w odsłuchu, lecz świetnie sprawujących się w połączeniu z obrazem, tak „Gra o Tron” zdecydowanie się do nich nie zalicza, gdyż na ekranie prezentuje się jeszcze gorzej, niż na płycie. Zresztą, oglądając serial można sobie nie raz zadać pytanie, czy posiada on w ogóle jakąś oprawę muzyczną? W większości scen nie ma bowiem w ogóle podłożonej muzyki, albo też mamy do czynienia z nudnym i niewyraźnym underscorem. Boli to tym bardziej, że to zaprawdę dobry serial, zasługujący na coś znacznie lepszego. Oczywiście nie jest to typowe fantasy, a bardziej thriller polityczny osadzony w świecie, który nie cechuje się tym, iż na każdym kroku spotykamy elfy i krasnale – nie należy więc oczekiwać od razu muzyki na miarę „Władcy Pierścieni”. To jednak w żadnym stopniu nie usprawiedliwia Djawadiego, który zdaje się operować głównie… ciszą. Acz może to i lepiej, gdyż w nielicznych miejscach, kiedy muzyka wychodzi na pierwszy plan, tylko pogarsza sprawę. Najlepiej słychać to w scenie przybycia króla Roberta, która w połączeniu z „King’s Arrival” wypada zwyczajnie tandetnie. Równie wielki zawód może wywołać turniej rycerski, pod który podłożono jedynie wspomniane „walenie”, właściwie nie do odróżnienia od trzaskających w zbroje mieczy. Nie wspominając już o sztampowo brzmiącym bębnie i perkusji, jako jedynym motywie dla barbarzyńskich Dothraków.

 

Brak pomysłów, brak polotu, brak wyczucia, brak warsztatu – tak można opisać całą ścieżkę. I nic, tylko pomarzyć, jak zabrałby się zań sir Trevor Jones, znany przecież ze świetnych opraw „Excalibura” i „Merlina”. Roić dobra rzecz. Tymczasem giermek Djawadi zasługuje jeno na solidne baty po rzyci. Pytanie tylko, czy na dworze króla małego ekranu w porę poślą po kata, czy też kompozytor zakatuje nas i w drugim sezonie? Straszność wszelaka ogarnęła wraz me skromne progi na tą myśl. A z okolicznej wsi, to i psy pouciekały…

Autor recenzji: Maciej Wawrzyniec Olech
  • 1. Main Title
  • 2. North Of The Wall
  • 3. Goodbye Brother
  • 4. The Kingsroad
  • 5. The King's Arrival
  • 6. Love In The Eyes
  • 7. A Raven From King's Landing
  • 8. The Wall
  • 9. Things I Do For Love
  • 10. A Golden Crown
  • 11. Winter Is Coming
  • 12. A Bird Without Feathers
  • 13. Await The King's Justice
  • 14. You'll Be Queen One Day
  • 15. The Assassin's Dagger
  • 16. To Vaes Dothrak
  • 17. Jon's Honor
  • 18. Black Of Hair
  • 19. You Win Or You Die
  • 20. Small Pack Of Wolves
  • 21. Game Of Thrones
  • 22. Kill Them All
  • 23. The Pointy End
  • 24. Victory Does Not Make Us Conquerors
  • 25. When The Sun Rises In The West
  • 26. King Of The North
  • 27. The Night's Watch
  • 28. Fire And Blood
  • 29. Finale
2
Sending
Ocena czytelników:
0 (0 głosów)

9 komentarzy

  1. Wojciech

    Bardzo fajnie napisana recenzja, świetnie się ją czyta, ale z ocena się już jako tako nie zgodzę. O ile w starciu tytanów muzyka nie przeszkadzala to już w grze o tron dobitnie mnie denerwowala a sam temat główny z intra sprawia że wole już oglądać reklamy na innym kanale niżsłuchać tego czegoś

    Odpowiedz
  2. DanielosVK

    Amen. Ta dwója chyba z litości.

    Odpowiedz
  3. Mefisto

    Wawrzyniec, the merciful!

    Odpowiedz
  4. czoug

    Haha, zjechał moje 2 ulubione utwory. North of the Wall i Winter is Coming. Niby banał, ale wciąga. A Intro jak dobre było na początku to im dalej w las tym bardziej irytowało

    Odpowiedz
  5. Erypik

    Czy tam te wszystkie polskie recnezji muzyki do gry o tron,i dopada mnie zdziwienie.Dka tak niska nota?Uwilelbiam sluchac muzyki filmowej,troche juz mam wyrobiony gust.Owszem Ramin djawadi to dopiero poczatkujacy kompozytor nieuraczyl na s jakim mistrzowskim score’m ale ta sciezke slucha sie bardzo przyjemnie.Intro (main title) jest znakomite zawsze mi ciary przechodza jak slucham jego.Akceptuje to ze moze byc wiele zaporzyczen,od Hansa Zimmera wkoncu chliopak sie musial od kogos uczyc.Nie kalajmy jednak za to kompozytora.Finale,Main Title,WInter is coming sa dobrymi utworami.Sciezka powinna dosatc minimum 3.Sory za bledy ale pisalem w pospiechu

    Odpowiedz
  6. Mystery

    Dobry tekst, w przeciwieństwie do muzy, która jak na taki ciężar gatunkowy jest mdła i nijaka.

    Odpowiedz
  7. dziekan

    Mam pytanie do recenzenta – Co to znaczy,że utwór jest lekko suspensowy?

    Odpowiedz
  8. albastreas

    Tak jak i wielu gustuję i babram się w muzyce filmowej lat kilka co najmniej. Prostota i sztampowość bije od tej ścieżki, ale w sumie nie jest ona tak zła jak ją przedstawiacie. Główny score jest bardzo klimatyczny.

    Odpowiedz
  9. Hound

    Jak można napisać, że perkusja i bęben to jedyne instrumenty dla Dothraków?! Przecież dukduk wychodzi na pierwszy plan. The King’s Arrival tandetny? Jeden z najlepszych utworów, ponadto temat znakomicie odmieniany przez wszystkie emocje (You’ll be Queen…, You win…). Marny to zaprawdę recenzent, który poluje na tylko huczne i podniosle tematy, zupełnie nie rozumiejąc soli płyty (utwory jednogwiazdkowe). Fire and blood – to dzięki niemu może wybrzmiec Finale, ale co tam recenzencik wie – dwie gwiazdki! Więcej takiej muzyki, mniej takich antyexpertów!!!

    Odpowiedz

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...

Home Before Dark: Season 1

Home Before Dark: Season 1

Powoli Apple TV+ zaczyna dorównywać innym platformom streamingowym, choć nie realizuje aż tylu tytułów co Netflix czy Prime Video. Na pewno jednym z wartych uwagi jest „Home Before Dark” – kryminalna historia dziennikarskiego śledztwa Hildy Lisko, która z rodziną...