AzulOscuroCasiNegro
Kompozytor: Pascal Gaigne
Rok produkcji: 2007
Wytwórnia: Film Music Downloads
Czas trwania: 36:11 min.

Ocena redakcji:

Film "GranatowyPrawieCzarny" na ekranach polskich kin pojawił się niemal dokładnie rok temu i raczej nie wywołał większego poruszenia. Świadczyć o tym może zaledwie kilka recenzji tego obrazu w rodzimej prasie. A szkoda, bo to film niezwykle ciepły i ciekawy, którego reżyser przez wielu zagranicznych dziennikarzy został okrzyknięty 'nowym Almodovarem'. "GranatowyPrawieCzarny" opowiada o dorastaniu kilku hiszpańskich nastolatków, których życie zdecydowanie nie rozpieszcza. Jeden z nich – Jorge – opiekuje się niepełnosprawnym ojcem, studiuje zaocznie w szkole biznesu i ze wszystkich sił stara się znaleźć pracę lepszą, niż dozorcy w apartamentowcu swojej dziewczyny. Tego zadania nie ułatwia mu jego starszy brat, siedzący w więzieniu i proszący Jorge'a o przedziwną przysługę…

 

Dawno nie oglądałem tak ciekawego i dobrze nakręconego filmu. Mimo że relacje między poszczególnymi postaciami są dość złożone, to reżyserowi udało się je przedstawić w niezwykle przejrzysty sposób. Akcja rozwija się powoli, ale jednocześnie bez zbędnego przynudzania, skupiając się na przeżyciach i problemach głównych bohaterów. Niezwykły klimat tego obrazu buduje także świetna muzyka hiszpańskiego kompozytora Pascala Gaigne. Zestaw kilku niebanalnych motywów, rytmów i kameralnych aranżacji zwraca uwagę już podczas oglądania filmu, co zachęca do zapoznania się ze soundtrackiem.

 

gaigne-1780670-1590001120Instrumentarium tej płyty stanowi mała orkiestra (instrumenty dęte drewniane, smyczki, harfa) oraz fortepian, który jest głównym głosem całej ścieżki dźwiękowej. To co od razu rzuca się w uszy to nieszablonowe wykorzystanie tych instrumentów. Bowiem w przypadku tej muzyki bardziej niż same tematy, melodie uwagę zwraca sposób ich wykonania. Pascal Gaigne posługuje się tutaj niemal wyłącznie krótkimi dźwiękami – pizzicato, staccato – które stanowią nieodłączny akompaniament dla dłuższych motywów. Najlepszym przykładem jest tutaj chyba temat z utworu tytułowego wygrywany jako szybkie staccato na fortepianie. 

 

W pewnym sensie sporo w tej muzyce także nawiązań do minimalizmu i jego repetytywności, która służy do przedstawiania ciekawych przebiegów harmonicznych. Tutaj ich nie brakuje. Jednocześnie w ten niezwykle rytmiczny i sztywny szkielet minimalizmu wkrada się sporo jazzowych ozdobników – wyprzedzający fortepian, swobodne solówki, nieszablonowa rytmika.

 

Jeśli chodzi o klimat, jaki kreuje muzyka Gaigne, to skupia się on na kilku rodzajach emocji, które zdominowały sam film. Napięcie, bunt, namiętność, nadzieja, komizm – ścieżka dźwiękowa z "GranatowegoPrawieCzarnego" nie wykracza poza ten zestaw uczuć. Wszystkie one są przedstawione w niebanalny i zwracający uwagę sposób. 

 

Niskie, drapieżne kontrabasy obrazują napięcie, gniew i bunt bohaterów filmu, których marzenia, u progu nowego życia, zostały stłamszone przez oczekiwania innych. Namiętność i inne rodzące się między głównymi postaciami obrazu uczucia, takie jak miłość, opisywane są tutaj za pomocą solowych popisów płaczliwych skrzypiec, gorącej wiolonczeli i delikatnego fortepianu czy harfy. Z kolei nadzieja i komizm przeplatają się na tej ścieżce dźwiękowej tworząc przestrzeń bardziej pozytywnych i optymistycznych brzmień. To właśnie one są najciekawszą i najbardziej niezwykłą składową tej muzyki, gdzie pojawia się najwięcej smaczków i subtelności w warstwie technicznej (np. metrum sześciomiarowe). Podczas gdy pozostałe emocje przedstawiane są w bardziej klasyczny sposób, tutaj słychać najwięcej inspiracji współczesnymi sposobami orkiestracji czy minimalizmem. 

 

"GranatowyPrawieCzarny" to pozycja dla wszystkich, którzy głodni są świeżości i artyzmu muzyki filmowej rodem z Europy. Hiszpański kompozytor imponuje tutaj nie mniej niż Javier Navarrete czy Alberto Iglesias. Jego ścieżka dźwiękowa jest pełna emocji i wyczucia, ale przede wszystkim muzycznej świeżości, która przyciąga niczym magnes. To muzyka, do której chce się uciekać od pełnych pompatycznego przepychu czy bezkształtnych dudnień Hollywood. Jest niebanalna, bezpośrednia i niebywale przyjemna.

 

Autor recenzji: Łukasz Waligórski
  • 1. AzulOscuroCasiNegro
  • 2. La Vida Con Objetivo
  • 3. Entrevistas
  • 4. Solaris
  • 5. Sin Dudar
  • 6. Contrabass
  • 7. Cárcel Con Vistas
  • 8. Memoria Sensorial
  • 9. Una Vez Más
5
Sending
Ocena czytelników:
5 (2 głosów)

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...

Home Before Dark: Season 1

Home Before Dark: Season 1

Powoli Apple TV+ zaczyna dorównywać innym platformom streamingowym, choć nie realizuje aż tylu tytułów co Netflix czy Prime Video. Na pewno jednym z wartych uwagi jest „Home Before Dark” – kryminalna historia dziennikarskiego śledztwa Hildy Lisko, która z rodziną...