Wolf of Wall Street, The
Kompozytor: różni wykonawcy
Rok produkcji: 2013
Wytwórnia: Virgin
Czas trwania: 55:42 min.

Ocena redakcji:

 

Martin Scorsese to wraz z Quentinem Tarantino jeden z najbardziej interesujących twórców nie tylko pod względem fabularnym, ale i muzycznym. Bardzo szeroka różnorodność gatunkowa i umiejętne, celne dobranie jej do konkretnych scen i sekwencji zawsze stoi u niego na najwyższym poziomie, tworząc doskonałą atmosferę. I choć, w przeciwieństwie do QT, Scorsese nie stroni także od tradycyjnych ilustracji („Hugo”, „Taksówkarz”, „Infiltracja” – co by przywołać jedynie kilka przykładów), to słynie m.in. właśnie z doskonałej selekcji istniejących już piosenek i utworów źródłowych.

 

Szalejący obecnie w kinach „Wilk z Wall Street” – niesłusznie mieszany z błotem i będący obiektem głupich zarzutów o gloryfikację przestępców, o czym przekona się każdy w kinie, a warto – nie jest wyjątkiem od tej reguły. O ile jednak sam film bardzo mi się podobał, tak ścieżka dźwiękowa pozostawiła tym razem lekki niedosyt. Jest to o tyle ironiczne, iż „Wilk…”, jak żadna inna produkcja Scorsese, dawał pod tym względem ogromne pole do popisu. I choć na dużym ekranie wszystko zdaje się spełniać wymienione wyżej kryteria, tak wypuszczony przez wytwórnię Virgin krążek cierpi już na kilka słabości.

 

scorsese-dicaprio-1495421-1590001335Przede wszystkim płyta jest bardzo krótka. Trzygodzinny film zawiera w sobie znacznie więcej przebojów i smaczków (ich pełna lista TUTAJ), niż zamieszczone tu 16 utworów, składających się na ledwie 55 minut grania. Dobrego grania, ale jakoś nie wybijającego się szczególnie poza pewien składankowy standard. Brakuje też większej różnorodności gatunkowej (praktycznie nie wychodzimy poza blues, rock i soul) oraz jakichś autentycznie pamiętnych momentów – poza „Meth Lab Zoso Sticker”, rockową przeróbką „Mrs. Robinson” i „Pretty Thing” nie czuję większych skojarzeń z konkretnymi scenami.

 

Inna sprawa, że na ekranie dzieje się bardzo dużo i poszczególne fragmenty, chociaż dodają uroku, dodatkowego znaczenia („Hey Leroy, Your Mama's Callin' You” mogło by się równie dobrze nazywać „Hey Leroy, Your Boss' Callin' You”) oraz klimatu kolejnym kadrom, bardzo szybko przemykają w tle – często wręcz praktycznie niezauważalnie, jak słaby cover „Goldfingera” będący odniesieniem do wspomnianego w jednym z dialogów Bonda, a wybrzmiewający podczas wesela głównego bohatera (swoją drogą, w rzeczywistości Belfortowi towarzyszyło wtedy „Nobody Does It Better” z „The Spy Who Loved Me"). Jest to więc chaos kontrolowany przez twórcę, lecz niekoniecznie przez widza, któremu łatwo może się to wszystko rozmyć w głowie, nawet i bez alkoholowo-narkotykowych wspomagaczy.

 

Mimo ogólnej fajności albumu (całość wchodzi w uszy jak w masło i stanowi przyjemnie spędzony czas), nie czuć po odsłuchu także specjalnej chęci sięgnięcia po film – co odczułem zarówno przed, jak i po jego premierze. Dobrych, konkretnych nut tu nie brakuje, ale jakoś żadna (może za wyjątkiem przywołanych już wyżej przykładów) nie zbliża się swoją siłą oddziaływania do legendarnych „Goodfellas” (których fabularnie „Wilk…” stanowi niejaką kalkę), „Bringing Out the Dead” lub „Gangów Nowego Yorku”. Szkoda.

 

Być może problem tkwi w tym, że prawdziwą muzyczną wizytówką, jak i klamrą tego filmu jest osobliwe nucenie melodii w takt bicia się w pierś przez Matthew McConaugheya (acz seans wieńczy melodia zamykająca także i płytę – „Cast Your Fate To The Wind"), które mogliśmy podziwiać już w trailerach. W tychże zwiastunach mocno wbijają się w pamięć również fragmenty „Black Skinhead” Kanye Westa oraz „Hang You from the Heavens” grupy The Dead Weather, których na płycie, jak i w samym filmie już niestety nie uświadczymy. A może do pełni szczęścia zabrakło po prostu Rolling Stonesów, z którymi Scorsese jest tak mocno związany (czego owocem wyreżyserowany przez niego dokument „Shine a Light” sprzed kilku lat)…?

 

wilczek-5462875-1590001337


Jakby jednak nie było, ostatecznie otrzymaliśmy całkiem zgrabną składankę, która z pewnością zagości w niejednym odtwarzaczu i wielu melomanom sprawi sporo satysfakcji. Mocno tego wydawnictwa co prawda polecał nie będę, ale moja finalna ocena to, mimo wszystko, solidne 3,5 nutki.

Autor recenzji: Jacek Lubiński
  • 1. Mercy, Mercy, Mercy – Cannonball Adderley
  • 2. Dust My Broom – Elmore James & Robert Johnson
  • 3. Bang! Bang! – Joe Cuba & Jimmy Sabater
  • 4. Movin’ Out (Anthony’s Song) – Billy Joel
  • 5. C’est Si Bon – Eartha Kitt
  • 6. Goldfinger – Sharon Jones and the Dap Kings
  • 7. Pretty Thing – Bo Diddley
  • 8. Moonlight In Vermont (Live at the Pershing Lounge/1958) – Ahmad Jamal
  • 9. Smokestack Lightning (Album Version) – Howlin’ Wolf
  • 10. Hey Leroy, Your Mama’s Callin’ You – The Jimmy Castor Bunch
  • 11. Double Dutch – Malcolm McLaren & Trevor Horn
  • 12. Never Say Never – Romeo Void
  • 13. Meth Lab Zoso Sticker – 7Horse
  • 14. Road Runner (Single Version) – Bo Diddley & Ellas McDaniel
  • 15. Mrs. Robinson (LP Version) – The Lemonheads
  • 16. Cast Your Fate To The Wind – Allen Toussaint
3
Sending
Ocena czytelników:
0 (0 głosów)

1 komentarz

  1. bzyczek881126

    zgadzam się w pełni z recenzją. w filmie muzyka wkomponowała się na dobrym poziomie jednak słuchając płyty zawiewa trochę nuddąąą… na plus zdecydowanie wymienione tu piosenki plus świetna „Movin’ Out” Billiego Joela 🙂 ogólna ocena to 3 niestety.

    Odpowiedz

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

All Quiet On the Western Front

All Quiet On the Western Front

Na Zachodzie bez zmian   Wojna, wojna nigdy się nie zmienia... Powstało i nadal powstaje wiele filmów o wojnie lub z wojną w tle. Bardziej lub mniej z nich wynika, że wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Chyba, że dla kogoś dobra jest śmierć, zniszczenie...

Book of Boba Fett, The

Book of Boba Fett, The

Księga Boby Fetta   Rozszerzania uniwersum Gwiezdnych wojen na małym ekranie ciąg dalszy. Po sukcesie „Mandalorianina” część odpowiedzialnej za niego ekipy (scenarzysta Jon Favreau oraz reżyserzy Dave Filoni i Robert Rodriguez – cała trójka jako producenci) i...

Home Before Dark: Season 1

Home Before Dark: Season 1

Powoli Apple TV+ zaczyna dorównywać innym platformom streamingowym, choć nie realizuje aż tylu tytułów co Netflix czy Prime Video. Na pewno jednym z wartych uwagi jest „Home Before Dark” – kryminalna historia dziennikarskiego śledztwa Hildy Lisko, która z rodziną...