• Reich
  • Mindhunter
  • White Lotus, The
  • Devs
  • Bad Guys, The

Night Of, The

data publikacji: 28/12/2021

Długa noc

Night Of, The

"...minimalistyczna ilustracja samotności..."

Kompozytor: Jeff Russo

Rok produkcji: 2016

Wytwórnia: Lakeshore Records

Czas trwania: 49:29 min.

 

Ta noc dla Nazira miała wyglądać inaczej. Impreza, jakaś panna i kumple – taki był plan. Zamiast tego jednak była kradzież taksówki ojca, przypadkowo poznana dziewczyna, narkotyki, seks i... trup. Mało wrażeń? Jeszcze ucieczka z miejsca zbrodni (razem z narzędziem, czyli nożem), zatrzymanie za jazdę niezgodnie z przepisami, nieudana ucieczka z komisariatu oraz oskarżenie o zabójstwo. W końcu dochodzi do procesu, a bohaterowi z pomocą przychodzi drobny adwokat John Stone. Taką historię opowiada mini-serial HBO od Stevena Zailliana oraz Richarda Price’a, gdzie zgrabnie udaje połączyć się kryminał, thriller z dramatem sądowym i pokazać sieć powiązań między częściami wymiaru sprawiedliwości. Produkcja trzyma w napięciu, jest świetnie zagrana m.in. przez Johna Turturro, Riza Ahmeda i nieodżałowanego Michaela Kennetha Williamsa.

 

Kolejną zaletą serialu jest też oprawa muzyczna, za którą odpowiadał Jeff Russo. Kompozytor głównie pracował dla telewizji, jednak przełomem było dla niego serialowe „Fargo”, za które otrzymał nominacje do Emmy. „Długa noc” brzmi jak coś, czego należy się spodziewać po thrillerze czy innej produkcji spod znaku tajemnicy. Jest bardzo oszczędna, niepokojąca i tajemnicza, przypominająca styl Cartera Burwella czy nawet Thomasa Newmana. Innymi słowy, nie spodziewajcie się bombastycznych dźwięków, ani chwil tryumfu.

 

Nerwowa atmosfera wyczuwalna jest już w temacie z czołówki, z silnymi dźwiękami smyczków, jakby odmierzającymi czas w rytmie niby-walca. Zagrane zarówno przez kwartet smyczkowy, jak i fortepian wersje mają bardzo ciężkie wejście wiolonczeli. Dźwięki te podkreślają samotność i dramatyzm całej sytuacji. Jednak nie stanowi to żadnej bazy do tworzenia melodii, lecz pomaga w budowaniu klimatu. Pełnego wyciszenia, samotności oraz smutku.

 

Duża w tym zasługa fortepianu, dodającemu całości odrobiny elegancji w miejskim brudzie („Subtle Beast”, „Father of a Killer”, „Naz’s Testimony”). Choć potrafi on wejść w klimat znany ze „Skazanych na Shawshank”, jak w „21st Precinct” i „Deliberation”. Zadziwiający pod względem pianina jest „Freddy’s Intro” – bardzo ciepły oraz delikatny portret człowieka, który tak naprawdę rządzi więzieniem i jest w mocnej kontrze do opisującego go utworu.

 

Ale jeśli chodzi o mroczniejszą atmosferę, nie można zapomnieć o smyczkach. Od bardzo depresyjnego „Tattoo” z przeszywającym solo wiolonczeli i niepokojącymi skrzypcami w tle, po „Cot on Fire”, gdzie początek podlany jest elektroniczno-dronowym tłem, które w połowie zmienia się w ciężkie uderzenia fortepianu i smyczków.

 

Odrobinę humoru dodają też drobne plumkające dźwięki w „The Waving Cat” oraz włoskim „Crisco & Cellophane”. Obydwa utwory są powiązane z postacią prawnika Stone’a, pokazując zarówno jego skomplikowaną relację z przygarniętym kotem, jak i sferę dnia codziennego. Przeciwwagą jest bardzo poważne „Outbreak” z niemal rozpędzonym fortepianem na początku, pokazujące jak bardzo prawnik zaczyna traktować sprawę serio i działać jak na adwokata przystało.

 

Russo czasem pozwala sobie na zabawę formą i zmianę tonu. „Say the Words for Me” brzmi bardzo radośnie, dzięki ciepłym dźwiękom duetu fortepian/skrzypce oraz wplecionemu w tle dziecięcemu chórowi. Ekscentryczne „Dr Katz” działa dzięki nietypowym perkusjonaliom oraz abstrakcyjnym dźwiękom metalicznych przedmiotów. Z kolei „Did I Raise an Animal?” to mroczne, przekręcone dźwięki wiolonczeli, a „The Kiss” nie ma w sobie niczego romantycznego, jest wręcz podejrzanie nieprzyjemne.

 

„The Night Of” potwierdza predyspozycje kompozytora do tworzenia dobrze dopasowanych do obrazu ścieżek dźwiękowych. Jeśli spodziewacie się muzyki mającej na celu tylko trzymać w napięciu, by w finale dać mocne, emocjonalne katharsis – nic z tego. To zaskakująco wyciszona, czasami melancholijna i minimalistyczna ilustracja samotności, która dla wielu może być zbyt monotonna. Ale chyba żaden kompozytor nie był tak blisko stylu Burwella jak Russo – zarówno tutaj, jak i w serialowym „Fargo” – jednocześnie podążając własną drogą. Moja ocena to 3,5 nutki.

Autor recenzji: Radosław Ostrowski


CD 1

01.

The Night Of (Main Title Screen Version Quartet)

02.

Subtle Beast

03.

Andrea's Cat

04.

Crisco & Cellophane

05.

21st Precict

06.

The Tombs

07.

Freddy's Intro

08.

Cot on Fire

09.

The Plea

10.

Say the Words for Me

11.

Helen's Intro

12.

Dr. Katz

13.

The Philistins

14.

Did I Raise an Animal?

15.

Father of a Killer

16.

The Waving Cat

17.

The Kiss

18.

Notice to Appear

19.

Naz's Testimony

20.

Ladies and Gentleman

21.

Outbreak

22.

Tattoo

23.

Deliberation

24.

The Call of the Wild

25.

The Squadroom

26.

The Night Of (Main Title Extended: Piano and Orchestra)

27.

The Night Of (End Credits)

Komentarze

Obecnie brak komentarzy.

Dodaj komentarz

Nick
E-mail
Ocena [1-5]
Komentarz